Wat te doen als de in Spanje wonende ouder geen alimentatie betaald?

Het komt met zekere regelmaat voor dat een van de partijen zijn verplichtingen met betrekking tot de betaling van de alimentatie niet nakomt. Dat is altijd een probleem, maar als dan de niet-nakomer ook nog eens in Spanje (of elders in het buitenland) woont, en de rechthebbende (het kind) in Nederland, wordt de zaak nog een stuk moeilijker.

Mocht de niet-nakomer in Spanje wonen, is de Spaanse rechter bevoegd. Dat is ook wel zo praktisch, aangezien de rechterlijke beschikking of het convenant op grond waarvan de alimentatieverplichting bestaat ook in Spanje uitgevoerd zal moet worden.

Bij de procedure voor het opeisen van achterstallige alimentatie zijn de tussenkomst van advocaat en procureur verplicht. Deze hebben een machtiging nodig die zowel op de bevoegde rechtbank in Spanje ondertekend kan worden als bij het Spaanse consulaat in het buitenland. Gaat de debiteur niet over tot betaling, zal beslag gelegd worden op zijn inkomsten of bezittingen in Spanje.

Het is goed te weten dat alimentatie nooit verrekend kan worden met andere schulden tussen de betrokken partijen. Het is dus niet toegestaan bijvoorbeeld de bijdrage aan een hypotheek of lening af te trekken van de maandelijks te betalen alimentatie.

We wijzen er tevens dat het niet betalen van de alimentatie als delict beschouwd kan worden.

Tot slot: het is in Spanje niet mogelijk af te zien van de alimentatie. Met andere woorden, de rechterlijke beschikking of het convenant met betrekking op de maatregelen over de kinderen zal altijd alimentatie toekennen aan de minderjarige kinderen, ook heeft de ouder geen inkomsten. Of de andere ouder dit wil opeisen, is weer een ander verhaal...

Terug naar Nederland met in Spanje geboren kinderen?

Heeft u kinderen die in Spanje geboren zijn, maar zijn de ouders allebei Nederlands? Bent u met kleine kinderen naar Spanje geëmigreerd? Heeft u kinderen met iemand van de Spaanse nationaliteit en woont het gezin in Spanje? Al deze vragen zijn van belang indien zich een breuk voordoet in de relatie en een van de ouders met de kinderen terug wil naar Nederland.

De bevoegde rechter is in principe die van het land waar de kinderen het laatste jaar woonachtig zijn geweest. Gaat u zonder toestemming van deze rechter terug naar Nederland met de kinderen, dan is de kans groot dat een Nederlandse rechter de kinderen terug zal sturen naar Spanje, ook al woont u hier niet meer.
Voordat deze stappen ondernomen worden, moet u dus eerst langs de rechtbank om de voorzieningen voor de kinderen te treffen.

Ouderlijke macht en dagelijkse zorg
De ouderlijke macht (patria potestad) blijft ook na een echtscheiding bij beide ouders, maar over de dagelijkse uitoefening van het gezag over de kinderen (guarda y custodia) beslist de rechter. Deze uitoefening van het gezag kan aan beide ouders, maar ook aan één van de ouders toevertrouwd worden. In dat laatste geval zal voor de andere ouder een omgangsregeling vastgesteld worden.
In toenemende mate wordt de zorg – op verzoek van de echtgenoten – aan beide ouders toegekend. Dit kan echter alleen als beide ouders dichtbij elkaar wonen, zodat de kinderen (bijvoorbeeld) twee weken bij de een en twee weken bij de ander kunnen wonen, zonder van school te wisselen of andere activiteiten te missen. Met ander woorden, de omstandigheden van de ouders moeten de gezamenlijke zorg mogelijk maken.

Niet verplicht in Spanje wonen
Het komt regelmatig voor dat een van de partijen vraagt om de gezamenlijke uitvoering van de zorg over de kinderen, en daarmee dus impliciet de ander verzoekt in Spanje, en zelfs in dezelfde omgeving, te blijven wonen.
Dit is echter niet af te dwingen: als een van de ouders terug wil naar Nederland, en de ander wil in Spanje blijven wonen, is er maar een oplossing mogelijk, en wel dat de dagelijkse zorg over de kinderen aan een van de ouders toegekend wordt terwijl voor de ander een bezoekregeling opgesteld wordt.

Altijd aan de moeder?
De Spaanse rechters kennen in de meeste gevallen aan de moeder de dagelijkse zorg over de kinderen toe. Dit neemt echter niet weg dat de vader hier niet om kan vragen. De rechter zal moeten beslissen welke de ouder het beste in staat is voor de kinderen te zorgen, en dit hoeft niet altijd de moeder te zijn...

Minder straf voor bolletjesslikkers

In de Spaanse gevangenissen verblijven tientallen drugskoeriers van Nederlandse en Antilliaanse afkomst, ook wel bolletjesslikkers genaamd. De straffen voor de drugskoerier varieerden, tot 22 december 2010, van drie jaar tot maximaal twaalf jaar, afhankelijk van de eventuele verzwarende omstandigheden.
De standaard straf voor drugssmokkel was drie tot negen jaar, en het feit dat de drugs het land ingevoerd werd, was een verzwarende omstandigheid. Dit levert een minimale straf van negen jaar en een dag gevangenis op voor de bolletjesslikkers die de drugs via de luchthaven invoerden. Daarom, tenzij overplaatsing naar Nederland of de Antillen was aangevraagd, bracht een bolletjesslikker al gauw jaren in de Spaanse gevangenis door.
Dit vormde enerzijds een probleem voor de gevangenissen (er was eenvoudigweg geen ruimte meer), maar anderzijds achtte de wetgever dat de verhouding delict-straf zoek was. De nieuwe wetgeving past tevens de jurisprudentie van de Spaanse Hoge Raad toe, die bevestigd dat als de feiten van weinig belang zijn, de straf verlaagd kan worden.
De nieuwe wet, toepasbaar sinds 23 december 2010, stelt een standaard straf van drie tot zes jaar, die verlaagd kan worden tot anderhalf jaar tot drie jaar, afhankelijk van de ernst van het delict en de persoonlijke omstandigheden van de misdadiger.
Van de huidige verlaging zullen de “gewone” bolletjesslikkers profiteren. Als de pleger of de gevangene echter deel uitmaakt van een misdadige organisatie of minderjarigen of geestelijke gehandicapten ingezet heeft voor het plegen van het delict, zal de strafverlaging niet op hem van toepassing zijn.
De nieuwe wetgeving wordt direct toegepast op de nieuwe en toekomstige misdadigers, en de uitspraken van zittende gevangenen zullen herzien en de gevangenen in vrijheid gelaten worden indien ze de straf hebben uitgezeten. Zoals gezegd, dit geldt alleen voor de gevangenen als er geen verzwarende omstandigheden van toepassing zijn.
De strafverlaging zal in principe door de rechter vastgesteld worden, maar ook de advocaat van de gevangenen kan erom vragen.

Met de kinderen emigreren naar Spanje?

Na een paar heerlijke weken vakantie in Spanje, en weer terug in het kikkerlandje, heeft menigeen zin om van koers te veranderen. "Ik vertrek!" Deze typische postvakantiegedachte duurt meestal niet al te lang en na verloop van een week of twee gaan we weer gewoon over tot de orde van de dag. De baas is toch ook wel aardig, het werk ook nog wel leuk en de buren prettige mensen.
Maar bij een enkeling blijft het knagen. De eerste stappen worden gezet en de bedoeling is inderdaad de grote verhuizing aan te gaan. Dit is een leuk en nieuw avontuur, maar alles opgeven is een groot risico. Nu hoort dat er natuurlijk bij, maar het is toch ook wel verstandig dit enigszins in te perken, en in ieder geval geen onnodige risico's te nemen.
Helemaal als er kinderen in het spel zijn is het een goede zaak zoveel mogelijk de ideeën op een rijtje te zetten voordat de reis begonnen wordt. De vraag wat doen we met de kinderen als een van de twee eventueel terug wil naar Nederland moet niet alleen gesteld worden, maar ook beanwoord en zelfs opgeschreven worden op papier.
Het is namelijk zo dat als de ouders het eens zijn, de kinderen zonder problemen van het ene land naar het andere gesleept kunnen worden zonder dat daar ook maar een haan naar kraait. Bij onenigheid komt er echter de rechter aan te pas, en dan is het standaardantwoord: jonge plantjes kun je niet verkassen. Met andere woorden, de kinderen blijven in Spanje.
Dit kan zelfs tot absurde situaties leiden waarin de ouders niet meer in Spanje wonen of willen wonen, maar de kinderen hier van de (ook Nederlandse) rechter móeten wonen. Om dit te voorkomen is het dus van wezenlijk belang voordat de reis aangevangen wordt deze zaken te bespreken en op te schrijven. Indien alles tegenvalt en de eventuele reis terug gemaakt wordt, eerst even langs de Spaanse recher, die namelijk bevoegd is over de kinderen omdat ze op dat moment in Spanje wonen.

Mañana, mañana

Hoe snel de rechters in Nederland werken is mij onbekend. Wel bekend zijn mij echter de jarenlange procedures in Spanje. Een beetje zaak duurt zo een paar jaar, en als we dan ook nog in beroep gaan, is het helemaal verstandiger onderling te zaak op te lossen. Dat is altijd sneller, vaak beter en ook nog eens goedkoper. Mejor un mal acuerdo que un buen pleito, zeggen we dan ook in Spanje.
Waarom het allemaal zo lang duurt? Dat is de miljoenenvraag en daar heb ik dan ook helaas geen antwoord op. Dat is wel eens lastig als ik mijn clienten moet antwoorden. Maar helaas, het Spaanse ritme is nu eenmaal zo, en daar zullen wij niets aan veranderen.